مهاجرت

روز هنرهای نمایشی

خواص دارویی و گیاهی

روز هنرهای نمایشی
روز هنرهای نمایشی

گرامیداشت روز جهانی تئاتر با حضور هنرمندان تئاتر کودک و نوجوان همراه با اجرای نمایش «ساعت هشت در کشتی» به کارگردانی مریم کاظمی در تالار هنر برگزار شد.

شامگاه چهارشنبه ۷ فروردین، در روز جهانی تئاتر و روز ملی هنرهای نمایشی، تماشاخانه سنگلج میزبان شهردار منطقه ۱۲ و نماینده عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی بود.

عصر دیروز چهارشنبه ۷ فروردین، فضای باز مجموعه تئاتر شهر میزبان برپایی جشن بزرگداشت روز جهانی تئاتر و روز ملی هنرهای نمایشی بود که در قالب جشن «نوروز نمایش» برگزار شد.

مراسم گرامیداشت روز ملی هنرهای نمایشی بعد از ظهر امروز چهارشنبه و همزمان با «روز ملی هنرهای نمایشی» در محوطه تئاتر شهر برگزار شد.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پیامی به مناسبت روز ملی هنرهای نمایشی، تئاتر را هنری دانست که بذر آگاهی و جامعه‌اندیشی را می‌پراکند.
روز هنرهای نمایشی

مرکز ملی هنرهای کائوسوئینگ تایوان به عنوان بزرگترین مرکز هنرهای نمایشی جهان و قطب فعالیت های فرهنگی در جنوب شرق آسیا در تایوان آماده فعالیت شده است.

رشت-مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان با اشاره به اینکه دنیا تفکر خود را با زبان هنر نمایش عرضه می کند، تأکید کرد: اجرای نمایش های تئاتر باید بر اساس نیازسنجی در جامعه صورت گیرد.

جشن روز ملی هنرهای نمایشی همزمان با روز تئاتر در محوطه تئاتر شهر اجرا شد.

معاون امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در پیامی روز ملی هنرهای نمایشی را به خانواده تئاتر تبریک گفت.

مجموعه تئاتر شهر از روز ششم فروردین ماه با اجرای چند نمایش محیطی در محوطه این مجموعه و از هفتم فروردین ماه با اجرای چند نمایش در تالارهای مختلف به استقبال روز ملی هنرهای نمایشی می رود .

اداره کل هنرهای نمایشی با انتشار پیامی خطاب به هنرمندان و فعالان حوزه تئاتر، فرا رسیدن هفتم فروردین روز ملی هنرهای نمایشی را تبریک گفت.

کانون تخصصی تئاتر خیابانی ویژه برنامه های روز ملی هنرهای نمایشی خود را اعلام کرد.

جمشید مشایخی هنرمند پیشکسوت تئاتر ، تلویزیون و سینمای کشور پیام روزملی هنرهای نمایشی را نوشت.

مدیر امور تئاتر استان های اداره کل هنرهای نمایشی اعلام کرد که به دلیل ثبت روز ملی هنرهای نمایشی در تقویم رسمی کشور دیگر نیازی به برگزاری جشن اردیبهشت تئاتر ایران نیست.

بروجرد- معاون فرهنگی و هنری اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان لرستان گفت: جشن روز ملی هنرهای نمایشی در شهرستان بروجرد برگزار می‌شود.

مدیر پردیس تئاتر تهران اعلام کرد که به مناسبت روز ملی تئاتر جشنی مردمی در این پردیس برپا می شود و از امروز ۷ فروردین ماه، ۴ نمایش در این مجموعه تئاتری به صحنه می روند.

وزیر ارشاد در پیام روز ملی هنرهای نمایشی تاکید کرد حمایت از تولید و توسعه زیرساخت های اجرای نمایش در سراسر کشور در اولویت برنامه های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است.

معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی همزمان با فرارسیدن روز جهانی تئاتر و روز ملی هنرهای نمایشی از تلاش دولت برای واگذاری امور به اصناف تئاتری و روند بازسازی تئاتر شهر در سال جدید سخن گفت.

All Content by Mehr News Agency is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.

هنرهای نمایشی شکلی از هنر است که برخلاف هنرهای پلاستیکی، هنرمند در آن با استفاده از بدن و فیزیکِ خود در وهلهٔ نخست و سپس بهره‌گیری از امکانات دیگر به خلق هنر خود می‌پردازد. اصطلاح «هنرهای نمایشی» برای اولین بار در سال ۱۷۱۱ در زبان انگلیسی برای مجموعه‌ای از هنرهای دیداری متکی به بازیگر مورد استفاده قرار گرفت.[۱]

هنرهای نمایشی شامل: انواع رقص، موسیقیِ زنده، اپرا، تئاتر (زنده و عروسکی)، سینما، شعبده‌بازی و تردستی، داستان‌گویی، نمایش‌های سیرک (بندبازی، معرکه گیری، کار با حیوانات و نمایش‌های پهلوانی) و سایر هنرهای مشابه است.

هنرمندانِ این نمایش‌ها با عنوان‌هایی چون: هنرپیشه، کمدین، رقصنده، شعبده‌بازان، نوازندگان و خوانندگان نام برده می‌شوند.

مقالهٔ اصلی: رقص

رقص معمولاً به حرکت‌های انسان که برای بیان یک حالت انجام می‌گیرد گفته می‌شود. رقص می‌تواند در یک محیط اجرایی، روحانی یا اجتماعی اجرا شود.
روز هنرهای نمایشی

به افرادی که به انجام رقص می‌پردازند رقصنده می‌گویند و به خودِ کنشِ رقص، رقصیدن یا رقص گفته می‌شود.

در فرهنگ معاصر ایرانی، رقاص لفظی است با بار منفی که به رقصندگان باشگاه‌های شبانه ازجمله رقص عریان عربی و رقص برهنهٔ غربی اطلاق می‌شود. به‌کار بردن این لفظ برای کسانی که حرفهٔ آنان نوعی از انواع رقص‌های هنری است ناپسند است.

انواع هنر رقص: رقص باله، رقص فولکلر، رقص بالروم، رقص آیینی.

مقالهٔ اصلی: اپرا

اُپرا آمیزه‌ای از موسیقی و تئاتر است تا حقیقت به تصویر کشیده شود. ازاین‌رو برای خلق آثار اپرایی باید در دو بخش موسیقی و نمایش آگاهی داشت تا بتوان پدیده‌ای درخور تحسین ایجاد کرد.

اپرا مجموعه‌ای است از هنرهای مختلف: موسیقی، ادبیات، فن بازیگری، طراحی صحنه، دکور و کارگردانی. اپرا از ارزنده‌ترین پدیده‌های جهان موسیقی است. طی چندین قرن، اپرا با تحولات فراوان، همه گونه رویدادها و سبک‌های موسیقی را تجربه کرد و به تکامل رسید.[۲]

آوازهای اپرا شامل دو قسمت است:

الف- گفت‌آواز خشک Recitatif Secco که آواز بدون ارکستر است و فقط با چند آکورد کوتاه همراهی می‌شود.

ب- گفت‌آواز همراهی‌شونده Recitatif accampagne که خواننده به همراهی ارکستر می‌خواند و بیشتر در اپراهای فرانسوی معمول است.

اگر عبارت «هرگاه A نقش B را برای C بازی کند یک نمایش شکل گرفته‌است» را برای تعریف نمایش بپذیریم وابستگی غیرقابل انکار هنرهای نمایشی به سه مقوله (بازیگر، نقش و تماشاگر) مشخص می‌شود.[۳] تئاتر در ساده‌ترین تعریف شکلی از نمایش است که علاوه بر این سه عامل وابسته به عوامل دیگری چون «محل نمایش، متن نمایشی، زمان اجرا و فرایند تولید تا ارائه دارد» با این تعریف نمایش‌های غیر داستانی در ردیف تئاترها قرار نمی‌گیرند.[۴]

تئاتر از کلمهٔ یونانی «تئاترون» به‌معنی تماشاخانه یا محل تماشا گرفته شده‌است و شامل انواع مختلفی چون نمایش زنده با بازیگر، نمایش‌های عروسکی، پانتومیم، تئاتر تلویزیونی، اپرا، باله، نمایش‌های موزیکال، نمایش رادیویی، نمایش‌های آیینی (به شرط داشتن ساختار روایی) و شکل‌های خاصی از نمایش‌های سنتی ملل و اقوام (برای نمونه: نقالی، پرده‌خوانی، نمایشنامه‌خوانی، تخت حوضی، تعزیه در ایران) و نمونه‌های متعدد دیگری است.

تئاتر امروزه ازنظر ساختار و شکل ارائه گستردگی فراوانی یافته و شکل‌های گاه بدیعی چون (تئاتر خیابانی، تئاتر محیطی، تئاتر مواجه، تئاتر پوچی و…) که برخی از آن‌ها در شکل اجرا و تعدادی نیز در ساختار نمایشنامه دست به نوآوری زده‌اند.[۵]

ریچارد فورمن، پیتر بروک، یرژی گروتوفسکی، خوان آکالایتیس، رابرت ویلسون، الیزابت لکامپت، پیتر سلارز، ژوزف اسووبودا، آندره سربن، آرین منوشکین و مارتا کلارک از جمله کارگردان‌هایی هستند که تئاتر را به گوناگونی شیوه‌ها و سیستم‌های ارتباطی آن تجربه کرده‌اند.[۶]

مقاله اصلی: سیرک

رومیان اولین کسانی بودند که واژهٔ سیرک را به‌کار بردند در آن زمان به محوطهٔ وسیعی که محل نمایش‌های مهیجی همچون اسب دوانی، آکروبات، مسابقه ارابه رانی و کشتی بود سیرک گفته می‌شد. نوع جدید سیرک از سال‌های ۱۷۰۰ میلادی آغاز به کار کرده‌است و در آن از شعبده باز، دلقک، آکروبات باز و همه نوع حیوان رام شده و حتی شیر و خرس هم استفاده می‌شود.[۷]

در اوایل قرن ۶ قبل از میلاد اولین حرکت‌های رسمی برای ایجاد سنت‌های نمایشی کلاسیک در یونان آغاز شد. نمایش‌های تراژدی و شادی‌نامه که ریشه در آئین‌های مذهبی یونان باستان داشتند شکل گرفت و با وجود نویسندگان بزرگی چون سوفوکل، اوریپید، آریستوفان و… به سرعت پیشرفت کرد. این سنت بعدها توسط رومی‌ها ادامه یافت و شکل کپی برداری شده‌ای از نمایش‌ها در روم همزمان باسایر نمایش‌های سرگرم‌کننده دیگر چون «گلادیاتور بازی» و «مبارزات خونین پهلوانی» پیشرفت کرد. همزمان شکل جدیدی از نمایش پانتومیم در روم به وجود آمد که نوعی از تئاتر بی کلام بود. با ظهور دین مسیحیت و رشد قدرت و نفوذ کلیساها برای مدتی هرگونه فعالیت نمایشی ممنوع و حرام دانسته شد. اما حرکت هنر نمایش هرگز به‌طور کامل متوقف نشد و اینبار در قالب نمایش‌های کارناوالی با موضوع «زندگی و آلام مسیح و حواریون» ونیز شکل جدیدی از نمایش‌های اخلاقی در فاصله قرون ۹ تا ۱۴ پدید آمد.[۸]

رنسانس در سال‌های ۱۳۰۰ از ایتالیا آغاز شد و در عرض سه قرن در سراسر اروپا انتشار یافت. به ندرت در دوره‌ای چنین کوتاه از نظر تاریخی، رخدادهای متعددی به وقوع می‌پیوندد. حال آنکه این قرن‌ها سرشار از تغییرات اساسی و فعالیت‌های بزرگ است. جهان امروزی نتیجهٔ همین فعالیت هاست، زیرا رنسانس پایه‌های اقتصادی، سیاسی، هنری و علمی تمدن‌های کنونی غرب را بنا نهاد.[۹]

دانش و هنر پیشرفتهای عظیمی در ایتالیای سدهٔ پانزدهم و شانزدهم به وجود آوردند. این احیای فرهنگی به رُنِسانس (یعنی نوزایش) مشهور شده‌است. دانشمندان، سرایندگان و فیلسوفانی ظهور کردند که با الهام از میراث اصیل روم و یونان با دیدگانی تازه‌تر به جهان می‌نگریستند. نقاش‌ها به مطالعهٔ کالبد انسان پرداختند و اعضای بدن انسان را به شیوهٔ واقع‌گرایانه‌ای نقاشی می‌کردند. فرمانروایان ساختمان‌ها و کارهای بزرگ هنری را سفارش دادند. این عقاید تازه بزودی در سراسر اروپا گسترش یافت.[۱۰]

در تاریخ هنر معمولاً دوران رنسانس را به این مراحل، بخش می‌کنند:[۱۱]

در این دوران شکل‌های جدیدی از هنرهای نمایشی مانند کمدیادلارته و باله که گونه‌ای رقص نمایشی بود به‌وجود آمدند.[۱۳]
اولین بالماسکه‌هاو نمایش‌های بداهه در قرن ۱۶ در انگلیس با ظهور بزرگان عرصه نمایش چون شکسپیر، بن جانسن، کریستوفر مارلو پدید آمدند که ترکیبی بودند از حرکات نمایشی، رقص همراه با موسیقی که هنرمندان آن با پوشیدن لباس‌های عجیب که به‌طور استادانه‌ای طراحی شده بودند به هنرنمایی می‌پرداختند.[۱۲]

تئاتر کودک ونوجوان در ایران و تشکیل گروه‌های نمایشی و اجرا در مدارس و مهد کودک‌ها
کارگاه تئاتر کودک (بومرنگ) از پیش رویان تئاتر کودک ونوجوان در ایران با تولید نمایش‌های موزیکال ازسال ۱۳۸۴ و اجرای آن‌ها در آمفی‌تئاترهای ایران بخش خصوصی در تئاتر را توسعه داده و تولیداتش از پرمخاطب‌ترین تاترهای کودک ونوجوان بوده

هنرهای نمایشی شکلی از هنر است که برخلاف هنرهای پلاستیکی، هنرمند در آن با استفاده از بدن و فیزیکِ خود در وهلهٔ نخست و سپس بهره‌گیری از امکانات دیگر به خلق هنر خود می‌پردازد. اصطلاح «هنرهای نمایشی» برای اولین بار در سال ۱۷۱۱ در زبان انگلیسی برای مجموعه‌ای از هنرهای دیداری متکی به بازیگر مورد استفاده قرار گرفت.[۱]

هنرهای نمایشی شامل: انواع رقص، موسیقیِ زنده، اپرا، تئاتر (زنده و عروسکی)، سینما، شعبده‌بازی و تردستی، داستان‌گویی، نمایش‌های سیرک (بندبازی، معرکه گیری، کار با حیوانات و نمایش‌های پهلوانی) و سایر هنرهای مشابه است.

هنرمندانِ این نمایش‌ها با عنوان‌هایی چون: هنرپیشه، کمدین، رقصنده، شعبده‌بازان، نوازندگان و خوانندگان نام برده می‌شوند.

مقالهٔ اصلی: رقص

رقص معمولاً به حرکت‌های انسان که برای بیان یک حالت انجام می‌گیرد گفته می‌شود. رقص می‌تواند در یک محیط اجرایی، روحانی یا اجتماعی اجرا شود.
روز هنرهای نمایشی

به افرادی که به انجام رقص می‌پردازند رقصنده می‌گویند و به خودِ کنشِ رقص، رقصیدن یا رقص گفته می‌شود.

در فرهنگ معاصر ایرانی، رقاص لفظی است با بار منفی که به رقصندگان باشگاه‌های شبانه ازجمله رقص عریان عربی و رقص برهنهٔ غربی اطلاق می‌شود. به‌کار بردن این لفظ برای کسانی که حرفهٔ آنان نوعی از انواع رقص‌های هنری است ناپسند است.

انواع هنر رقص: رقص باله، رقص فولکلر، رقص بالروم، رقص آیینی.

مقالهٔ اصلی: اپرا

اُپرا آمیزه‌ای از موسیقی و تئاتر است تا حقیقت به تصویر کشیده شود. ازاین‌رو برای خلق آثار اپرایی باید در دو بخش موسیقی و نمایش آگاهی داشت تا بتوان پدیده‌ای درخور تحسین ایجاد کرد.

اپرا مجموعه‌ای است از هنرهای مختلف: موسیقی، ادبیات، فن بازیگری، طراحی صحنه، دکور و کارگردانی. اپرا از ارزنده‌ترین پدیده‌های جهان موسیقی است. طی چندین قرن، اپرا با تحولات فراوان، همه گونه رویدادها و سبک‌های موسیقی را تجربه کرد و به تکامل رسید.[۲]

آوازهای اپرا شامل دو قسمت است:

الف- گفت‌آواز خشک Recitatif Secco که آواز بدون ارکستر است و فقط با چند آکورد کوتاه همراهی می‌شود.

ب- گفت‌آواز همراهی‌شونده Recitatif accampagne که خواننده به همراهی ارکستر می‌خواند و بیشتر در اپراهای فرانسوی معمول است.

اگر عبارت «هرگاه A نقش B را برای C بازی کند یک نمایش شکل گرفته‌است» را برای تعریف نمایش بپذیریم وابستگی غیرقابل انکار هنرهای نمایشی به سه مقوله (بازیگر، نقش و تماشاگر) مشخص می‌شود.[۳] تئاتر در ساده‌ترین تعریف شکلی از نمایش است که علاوه بر این سه عامل وابسته به عوامل دیگری چون «محل نمایش، متن نمایشی، زمان اجرا و فرایند تولید تا ارائه دارد» با این تعریف نمایش‌های غیر داستانی در ردیف تئاترها قرار نمی‌گیرند.[۴]

تئاتر از کلمهٔ یونانی «تئاترون» به‌معنی تماشاخانه یا محل تماشا گرفته شده‌است و شامل انواع مختلفی چون نمایش زنده با بازیگر، نمایش‌های عروسکی، پانتومیم، تئاتر تلویزیونی، اپرا، باله، نمایش‌های موزیکال، نمایش رادیویی، نمایش‌های آیینی (به شرط داشتن ساختار روایی) و شکل‌های خاصی از نمایش‌های سنتی ملل و اقوام (برای نمونه: نقالی، پرده‌خوانی، نمایشنامه‌خوانی، تخت حوضی، تعزیه در ایران) و نمونه‌های متعدد دیگری است.

تئاتر امروزه ازنظر ساختار و شکل ارائه گستردگی فراوانی یافته و شکل‌های گاه بدیعی چون (تئاتر خیابانی، تئاتر محیطی، تئاتر مواجه، تئاتر پوچی و…) که برخی از آن‌ها در شکل اجرا و تعدادی نیز در ساختار نمایشنامه دست به نوآوری زده‌اند.[۵]

ریچارد فورمن، پیتر بروک، یرژی گروتوفسکی، خوان آکالایتیس، رابرت ویلسون، الیزابت لکامپت، پیتر سلارز، ژوزف اسووبودا، آندره سربن، آرین منوشکین و مارتا کلارک از جمله کارگردان‌هایی هستند که تئاتر را به گوناگونی شیوه‌ها و سیستم‌های ارتباطی آن تجربه کرده‌اند.[۶]

مقاله اصلی: سیرک

رومیان اولین کسانی بودند که واژهٔ سیرک را به‌کار بردند در آن زمان به محوطهٔ وسیعی که محل نمایش‌های مهیجی همچون اسب دوانی، آکروبات، مسابقه ارابه رانی و کشتی بود سیرک گفته می‌شد. نوع جدید سیرک از سال‌های ۱۷۰۰ میلادی آغاز به کار کرده‌است و در آن از شعبده باز، دلقک، آکروبات باز و همه نوع حیوان رام شده و حتی شیر و خرس هم استفاده می‌شود.[۷]

در اوایل قرن ۶ قبل از میلاد اولین حرکت‌های رسمی برای ایجاد سنت‌های نمایشی کلاسیک در یونان آغاز شد. نمایش‌های تراژدی و شادی‌نامه که ریشه در آئین‌های مذهبی یونان باستان داشتند شکل گرفت و با وجود نویسندگان بزرگی چون سوفوکل، اوریپید، آریستوفان و… به سرعت پیشرفت کرد. این سنت بعدها توسط رومی‌ها ادامه یافت و شکل کپی برداری شده‌ای از نمایش‌ها در روم همزمان باسایر نمایش‌های سرگرم‌کننده دیگر چون «گلادیاتور بازی» و «مبارزات خونین پهلوانی» پیشرفت کرد. همزمان شکل جدیدی از نمایش پانتومیم در روم به وجود آمد که نوعی از تئاتر بی کلام بود. با ظهور دین مسیحیت و رشد قدرت و نفوذ کلیساها برای مدتی هرگونه فعالیت نمایشی ممنوع و حرام دانسته شد. اما حرکت هنر نمایش هرگز به‌طور کامل متوقف نشد و اینبار در قالب نمایش‌های کارناوالی با موضوع «زندگی و آلام مسیح و حواریون» ونیز شکل جدیدی از نمایش‌های اخلاقی در فاصله قرون ۹ تا ۱۴ پدید آمد.[۸]

رنسانس در سال‌های ۱۳۰۰ از ایتالیا آغاز شد و در عرض سه قرن در سراسر اروپا انتشار یافت. به ندرت در دوره‌ای چنین کوتاه از نظر تاریخی، رخدادهای متعددی به وقوع می‌پیوندد. حال آنکه این قرن‌ها سرشار از تغییرات اساسی و فعالیت‌های بزرگ است. جهان امروزی نتیجهٔ همین فعالیت هاست، زیرا رنسانس پایه‌های اقتصادی، سیاسی، هنری و علمی تمدن‌های کنونی غرب را بنا نهاد.[۹]

دانش و هنر پیشرفتهای عظیمی در ایتالیای سدهٔ پانزدهم و شانزدهم به وجود آوردند. این احیای فرهنگی به رُنِسانس (یعنی نوزایش) مشهور شده‌است. دانشمندان، سرایندگان و فیلسوفانی ظهور کردند که با الهام از میراث اصیل روم و یونان با دیدگانی تازه‌تر به جهان می‌نگریستند. نقاش‌ها به مطالعهٔ کالبد انسان پرداختند و اعضای بدن انسان را به شیوهٔ واقع‌گرایانه‌ای نقاشی می‌کردند. فرمانروایان ساختمان‌ها و کارهای بزرگ هنری را سفارش دادند. این عقاید تازه بزودی در سراسر اروپا گسترش یافت.[۱۰]

در تاریخ هنر معمولاً دوران رنسانس را به این مراحل، بخش می‌کنند:[۱۱]

در این دوران شکل‌های جدیدی از هنرهای نمایشی مانند کمدیادلارته و باله که گونه‌ای رقص نمایشی بود به‌وجود آمدند.[۱۳]
اولین بالماسکه‌هاو نمایش‌های بداهه در قرن ۱۶ در انگلیس با ظهور بزرگان عرصه نمایش چون شکسپیر، بن جانسن، کریستوفر مارلو پدید آمدند که ترکیبی بودند از حرکات نمایشی، رقص همراه با موسیقی که هنرمندان آن با پوشیدن لباس‌های عجیب که به‌طور استادانه‌ای طراحی شده بودند به هنرنمایی می‌پرداختند.[۱۲]

تئاتر کودک ونوجوان در ایران و تشکیل گروه‌های نمایشی و اجرا در مدارس و مهد کودک‌ها
کارگاه تئاتر کودک (بومرنگ) از پیش رویان تئاتر کودک ونوجوان در ایران با تولید نمایش‌های موزیکال ازسال ۱۳۸۴ و اجرای آن‌ها در آمفی‌تئاترهای ایران بخش خصوصی در تئاتر را توسعه داده و تولیداتش از پرمخاطب‌ترین تاترهای کودک ونوجوان بوده

هنرهای نمایشی شکلی از هنر است که برخلاف هنرهای پلاستیکی، هنرمند در آن با استفاده از بدن و فیزیکِ خود در وهلهٔ نخست و سپس بهره‌گیری از امکانات دیگر به خلق هنر خود می‌پردازد. اصطلاح «هنرهای نمایشی» برای اولین بار در سال ۱۷۱۱ در زبان انگلیسی برای مجموعه‌ای از هنرهای دیداری متکی به بازیگر مورد استفاده قرار گرفت.[۱]

هنرهای نمایشی شامل: انواع رقص، موسیقیِ زنده، اپرا، تئاتر (زنده و عروسکی)، سینما، شعبده‌بازی و تردستی، داستان‌گویی، نمایش‌های سیرک (بندبازی، معرکه گیری، کار با حیوانات و نمایش‌های پهلوانی) و سایر هنرهای مشابه است.

هنرمندانِ این نمایش‌ها با عنوان‌هایی چون: هنرپیشه، کمدین، رقصنده، شعبده‌بازان، نوازندگان و خوانندگان نام برده می‌شوند.

مقالهٔ اصلی: رقص

رقص معمولاً به حرکت‌های انسان که برای بیان یک حالت انجام می‌گیرد گفته می‌شود. رقص می‌تواند در یک محیط اجرایی، روحانی یا اجتماعی اجرا شود.
روز هنرهای نمایشی

به افرادی که به انجام رقص می‌پردازند رقصنده می‌گویند و به خودِ کنشِ رقص، رقصیدن یا رقص گفته می‌شود.

در فرهنگ معاصر ایرانی، رقاص لفظی است با بار منفی که به رقصندگان باشگاه‌های شبانه ازجمله رقص عریان عربی و رقص برهنهٔ غربی اطلاق می‌شود. به‌کار بردن این لفظ برای کسانی که حرفهٔ آنان نوعی از انواع رقص‌های هنری است ناپسند است.

انواع هنر رقص: رقص باله، رقص فولکلر، رقص بالروم، رقص آیینی.

مقالهٔ اصلی: اپرا

اُپرا آمیزه‌ای از موسیقی و تئاتر است تا حقیقت به تصویر کشیده شود. ازاین‌رو برای خلق آثار اپرایی باید در دو بخش موسیقی و نمایش آگاهی داشت تا بتوان پدیده‌ای درخور تحسین ایجاد کرد.

اپرا مجموعه‌ای است از هنرهای مختلف: موسیقی، ادبیات، فن بازیگری، طراحی صحنه، دکور و کارگردانی. اپرا از ارزنده‌ترین پدیده‌های جهان موسیقی است. طی چندین قرن، اپرا با تحولات فراوان، همه گونه رویدادها و سبک‌های موسیقی را تجربه کرد و به تکامل رسید.[۲]

آوازهای اپرا شامل دو قسمت است:

الف- گفت‌آواز خشک Recitatif Secco که آواز بدون ارکستر است و فقط با چند آکورد کوتاه همراهی می‌شود.

ب- گفت‌آواز همراهی‌شونده Recitatif accampagne که خواننده به همراهی ارکستر می‌خواند و بیشتر در اپراهای فرانسوی معمول است.

اگر عبارت «هرگاه A نقش B را برای C بازی کند یک نمایش شکل گرفته‌است» را برای تعریف نمایش بپذیریم وابستگی غیرقابل انکار هنرهای نمایشی به سه مقوله (بازیگر، نقش و تماشاگر) مشخص می‌شود.[۳] تئاتر در ساده‌ترین تعریف شکلی از نمایش است که علاوه بر این سه عامل وابسته به عوامل دیگری چون «محل نمایش، متن نمایشی، زمان اجرا و فرایند تولید تا ارائه دارد» با این تعریف نمایش‌های غیر داستانی در ردیف تئاترها قرار نمی‌گیرند.[۴]

تئاتر از کلمهٔ یونانی «تئاترون» به‌معنی تماشاخانه یا محل تماشا گرفته شده‌است و شامل انواع مختلفی چون نمایش زنده با بازیگر، نمایش‌های عروسکی، پانتومیم، تئاتر تلویزیونی، اپرا، باله، نمایش‌های موزیکال، نمایش رادیویی، نمایش‌های آیینی (به شرط داشتن ساختار روایی) و شکل‌های خاصی از نمایش‌های سنتی ملل و اقوام (برای نمونه: نقالی، پرده‌خوانی، نمایشنامه‌خوانی، تخت حوضی، تعزیه در ایران) و نمونه‌های متعدد دیگری است.

تئاتر امروزه ازنظر ساختار و شکل ارائه گستردگی فراوانی یافته و شکل‌های گاه بدیعی چون (تئاتر خیابانی، تئاتر محیطی، تئاتر مواجه، تئاتر پوچی و…) که برخی از آن‌ها در شکل اجرا و تعدادی نیز در ساختار نمایشنامه دست به نوآوری زده‌اند.[۵]

ریچارد فورمن، پیتر بروک، یرژی گروتوفسکی، خوان آکالایتیس، رابرت ویلسون، الیزابت لکامپت، پیتر سلارز، ژوزف اسووبودا، آندره سربن، آرین منوشکین و مارتا کلارک از جمله کارگردان‌هایی هستند که تئاتر را به گوناگونی شیوه‌ها و سیستم‌های ارتباطی آن تجربه کرده‌اند.[۶]

مقاله اصلی: سیرک

رومیان اولین کسانی بودند که واژهٔ سیرک را به‌کار بردند در آن زمان به محوطهٔ وسیعی که محل نمایش‌های مهیجی همچون اسب دوانی، آکروبات، مسابقه ارابه رانی و کشتی بود سیرک گفته می‌شد. نوع جدید سیرک از سال‌های ۱۷۰۰ میلادی آغاز به کار کرده‌است و در آن از شعبده باز، دلقک، آکروبات باز و همه نوع حیوان رام شده و حتی شیر و خرس هم استفاده می‌شود.[۷]

در اوایل قرن ۶ قبل از میلاد اولین حرکت‌های رسمی برای ایجاد سنت‌های نمایشی کلاسیک در یونان آغاز شد. نمایش‌های تراژدی و شادی‌نامه که ریشه در آئین‌های مذهبی یونان باستان داشتند شکل گرفت و با وجود نویسندگان بزرگی چون سوفوکل، اوریپید، آریستوفان و… به سرعت پیشرفت کرد. این سنت بعدها توسط رومی‌ها ادامه یافت و شکل کپی برداری شده‌ای از نمایش‌ها در روم همزمان باسایر نمایش‌های سرگرم‌کننده دیگر چون «گلادیاتور بازی» و «مبارزات خونین پهلوانی» پیشرفت کرد. همزمان شکل جدیدی از نمایش پانتومیم در روم به وجود آمد که نوعی از تئاتر بی کلام بود. با ظهور دین مسیحیت و رشد قدرت و نفوذ کلیساها برای مدتی هرگونه فعالیت نمایشی ممنوع و حرام دانسته شد. اما حرکت هنر نمایش هرگز به‌طور کامل متوقف نشد و اینبار در قالب نمایش‌های کارناوالی با موضوع «زندگی و آلام مسیح و حواریون» ونیز شکل جدیدی از نمایش‌های اخلاقی در فاصله قرون ۹ تا ۱۴ پدید آمد.[۸]

رنسانس در سال‌های ۱۳۰۰ از ایتالیا آغاز شد و در عرض سه قرن در سراسر اروپا انتشار یافت. به ندرت در دوره‌ای چنین کوتاه از نظر تاریخی، رخدادهای متعددی به وقوع می‌پیوندد. حال آنکه این قرن‌ها سرشار از تغییرات اساسی و فعالیت‌های بزرگ است. جهان امروزی نتیجهٔ همین فعالیت هاست، زیرا رنسانس پایه‌های اقتصادی، سیاسی، هنری و علمی تمدن‌های کنونی غرب را بنا نهاد.[۹]

دانش و هنر پیشرفتهای عظیمی در ایتالیای سدهٔ پانزدهم و شانزدهم به وجود آوردند. این احیای فرهنگی به رُنِسانس (یعنی نوزایش) مشهور شده‌است. دانشمندان، سرایندگان و فیلسوفانی ظهور کردند که با الهام از میراث اصیل روم و یونان با دیدگانی تازه‌تر به جهان می‌نگریستند. نقاش‌ها به مطالعهٔ کالبد انسان پرداختند و اعضای بدن انسان را به شیوهٔ واقع‌گرایانه‌ای نقاشی می‌کردند. فرمانروایان ساختمان‌ها و کارهای بزرگ هنری را سفارش دادند. این عقاید تازه بزودی در سراسر اروپا گسترش یافت.[۱۰]

در تاریخ هنر معمولاً دوران رنسانس را به این مراحل، بخش می‌کنند:[۱۱]

در این دوران شکل‌های جدیدی از هنرهای نمایشی مانند کمدیادلارته و باله که گونه‌ای رقص نمایشی بود به‌وجود آمدند.[۱۳]
اولین بالماسکه‌هاو نمایش‌های بداهه در قرن ۱۶ در انگلیس با ظهور بزرگان عرصه نمایش چون شکسپیر، بن جانسن، کریستوفر مارلو پدید آمدند که ترکیبی بودند از حرکات نمایشی، رقص همراه با موسیقی که هنرمندان آن با پوشیدن لباس‌های عجیب که به‌طور استادانه‌ای طراحی شده بودند به هنرنمایی می‌پرداختند.[۱۲]

تئاتر کودک ونوجوان در ایران و تشکیل گروه‌های نمایشی و اجرا در مدارس و مهد کودک‌ها
کارگاه تئاتر کودک (بومرنگ) از پیش رویان تئاتر کودک ونوجوان در ایران با تولید نمایش‌های موزیکال ازسال ۱۳۸۴ و اجرای آن‌ها در آمفی‌تئاترهای ایران بخش خصوصی در تئاتر را توسعه داده و تولیداتش از پرمخاطب‌ترین تاترهای کودک ونوجوان بوده

هنرهای نمایشی شکلی از هنر است که برخلاف هنرهای پلاستیکی، هنرمند در آن با استفاده از بدن و فیزیکِ خود در وهلهٔ نخست و سپس بهره‌گیری از امکانات دیگر به خلق هنر خود می‌پردازد. اصطلاح «هنرهای نمایشی» برای اولین بار در سال ۱۷۱۱ در زبان انگلیسی برای مجموعه‌ای از هنرهای دیداری متکی به بازیگر مورد استفاده قرار گرفت.[۱]

هنرهای نمایشی شامل: انواع رقص، موسیقیِ زنده، اپرا، تئاتر (زنده و عروسکی)، سینما، شعبده‌بازی و تردستی، داستان‌گویی، نمایش‌های سیرک (بندبازی، معرکه گیری، کار با حیوانات و نمایش‌های پهلوانی) و سایر هنرهای مشابه است.

هنرمندانِ این نمایش‌ها با عنوان‌هایی چون: هنرپیشه، کمدین، رقصنده، شعبده‌بازان، نوازندگان و خوانندگان نام برده می‌شوند.

مقالهٔ اصلی: رقص

رقص معمولاً به حرکت‌های انسان که برای بیان یک حالت انجام می‌گیرد گفته می‌شود. رقص می‌تواند در یک محیط اجرایی، روحانی یا اجتماعی اجرا شود.
روز هنرهای نمایشی

به افرادی که به انجام رقص می‌پردازند رقصنده می‌گویند و به خودِ کنشِ رقص، رقصیدن یا رقص گفته می‌شود.

در فرهنگ معاصر ایرانی، رقاص لفظی است با بار منفی که به رقصندگان باشگاه‌های شبانه ازجمله رقص عریان عربی و رقص برهنهٔ غربی اطلاق می‌شود. به‌کار بردن این لفظ برای کسانی که حرفهٔ آنان نوعی از انواع رقص‌های هنری است ناپسند است.

انواع هنر رقص: رقص باله، رقص فولکلر، رقص بالروم، رقص آیینی.

مقالهٔ اصلی: اپرا

اُپرا آمیزه‌ای از موسیقی و تئاتر است تا حقیقت به تصویر کشیده شود. ازاین‌رو برای خلق آثار اپرایی باید در دو بخش موسیقی و نمایش آگاهی داشت تا بتوان پدیده‌ای درخور تحسین ایجاد کرد.

اپرا مجموعه‌ای است از هنرهای مختلف: موسیقی، ادبیات، فن بازیگری، طراحی صحنه، دکور و کارگردانی. اپرا از ارزنده‌ترین پدیده‌های جهان موسیقی است. طی چندین قرن، اپرا با تحولات فراوان، همه گونه رویدادها و سبک‌های موسیقی را تجربه کرد و به تکامل رسید.[۲]

آوازهای اپرا شامل دو قسمت است:

الف- گفت‌آواز خشک Recitatif Secco که آواز بدون ارکستر است و فقط با چند آکورد کوتاه همراهی می‌شود.

ب- گفت‌آواز همراهی‌شونده Recitatif accampagne که خواننده به همراهی ارکستر می‌خواند و بیشتر در اپراهای فرانسوی معمول است.

اگر عبارت «هرگاه A نقش B را برای C بازی کند یک نمایش شکل گرفته‌است» را برای تعریف نمایش بپذیریم وابستگی غیرقابل انکار هنرهای نمایشی به سه مقوله (بازیگر، نقش و تماشاگر) مشخص می‌شود.[۳] تئاتر در ساده‌ترین تعریف شکلی از نمایش است که علاوه بر این سه عامل وابسته به عوامل دیگری چون «محل نمایش، متن نمایشی، زمان اجرا و فرایند تولید تا ارائه دارد» با این تعریف نمایش‌های غیر داستانی در ردیف تئاترها قرار نمی‌گیرند.[۴]

تئاتر از کلمهٔ یونانی «تئاترون» به‌معنی تماشاخانه یا محل تماشا گرفته شده‌است و شامل انواع مختلفی چون نمایش زنده با بازیگر، نمایش‌های عروسکی، پانتومیم، تئاتر تلویزیونی، اپرا، باله، نمایش‌های موزیکال، نمایش رادیویی، نمایش‌های آیینی (به شرط داشتن ساختار روایی) و شکل‌های خاصی از نمایش‌های سنتی ملل و اقوام (برای نمونه: نقالی، پرده‌خوانی، نمایشنامه‌خوانی، تخت حوضی، تعزیه در ایران) و نمونه‌های متعدد دیگری است.

تئاتر امروزه ازنظر ساختار و شکل ارائه گستردگی فراوانی یافته و شکل‌های گاه بدیعی چون (تئاتر خیابانی، تئاتر محیطی، تئاتر مواجه، تئاتر پوچی و…) که برخی از آن‌ها در شکل اجرا و تعدادی نیز در ساختار نمایشنامه دست به نوآوری زده‌اند.[۵]

ریچارد فورمن، پیتر بروک، یرژی گروتوفسکی، خوان آکالایتیس، رابرت ویلسون، الیزابت لکامپت، پیتر سلارز، ژوزف اسووبودا، آندره سربن، آرین منوشکین و مارتا کلارک از جمله کارگردان‌هایی هستند که تئاتر را به گوناگونی شیوه‌ها و سیستم‌های ارتباطی آن تجربه کرده‌اند.[۶]

مقاله اصلی: سیرک

رومیان اولین کسانی بودند که واژهٔ سیرک را به‌کار بردند در آن زمان به محوطهٔ وسیعی که محل نمایش‌های مهیجی همچون اسب دوانی، آکروبات، مسابقه ارابه رانی و کشتی بود سیرک گفته می‌شد. نوع جدید سیرک از سال‌های ۱۷۰۰ میلادی آغاز به کار کرده‌است و در آن از شعبده باز، دلقک، آکروبات باز و همه نوع حیوان رام شده و حتی شیر و خرس هم استفاده می‌شود.[۷]

در اوایل قرن ۶ قبل از میلاد اولین حرکت‌های رسمی برای ایجاد سنت‌های نمایشی کلاسیک در یونان آغاز شد. نمایش‌های تراژدی و شادی‌نامه که ریشه در آئین‌های مذهبی یونان باستان داشتند شکل گرفت و با وجود نویسندگان بزرگی چون سوفوکل، اوریپید، آریستوفان و… به سرعت پیشرفت کرد. این سنت بعدها توسط رومی‌ها ادامه یافت و شکل کپی برداری شده‌ای از نمایش‌ها در روم همزمان باسایر نمایش‌های سرگرم‌کننده دیگر چون «گلادیاتور بازی» و «مبارزات خونین پهلوانی» پیشرفت کرد. همزمان شکل جدیدی از نمایش پانتومیم در روم به وجود آمد که نوعی از تئاتر بی کلام بود. با ظهور دین مسیحیت و رشد قدرت و نفوذ کلیساها برای مدتی هرگونه فعالیت نمایشی ممنوع و حرام دانسته شد. اما حرکت هنر نمایش هرگز به‌طور کامل متوقف نشد و اینبار در قالب نمایش‌های کارناوالی با موضوع «زندگی و آلام مسیح و حواریون» ونیز شکل جدیدی از نمایش‌های اخلاقی در فاصله قرون ۹ تا ۱۴ پدید آمد.[۸]

رنسانس در سال‌های ۱۳۰۰ از ایتالیا آغاز شد و در عرض سه قرن در سراسر اروپا انتشار یافت. به ندرت در دوره‌ای چنین کوتاه از نظر تاریخی، رخدادهای متعددی به وقوع می‌پیوندد. حال آنکه این قرن‌ها سرشار از تغییرات اساسی و فعالیت‌های بزرگ است. جهان امروزی نتیجهٔ همین فعالیت هاست، زیرا رنسانس پایه‌های اقتصادی، سیاسی، هنری و علمی تمدن‌های کنونی غرب را بنا نهاد.[۹]

دانش و هنر پیشرفتهای عظیمی در ایتالیای سدهٔ پانزدهم و شانزدهم به وجود آوردند. این احیای فرهنگی به رُنِسانس (یعنی نوزایش) مشهور شده‌است. دانشمندان، سرایندگان و فیلسوفانی ظهور کردند که با الهام از میراث اصیل روم و یونان با دیدگانی تازه‌تر به جهان می‌نگریستند. نقاش‌ها به مطالعهٔ کالبد انسان پرداختند و اعضای بدن انسان را به شیوهٔ واقع‌گرایانه‌ای نقاشی می‌کردند. فرمانروایان ساختمان‌ها و کارهای بزرگ هنری را سفارش دادند. این عقاید تازه بزودی در سراسر اروپا گسترش یافت.[۱۰]

در تاریخ هنر معمولاً دوران رنسانس را به این مراحل، بخش می‌کنند:[۱۱]

در این دوران شکل‌های جدیدی از هنرهای نمایشی مانند کمدیادلارته و باله که گونه‌ای رقص نمایشی بود به‌وجود آمدند.[۱۳]
اولین بالماسکه‌هاو نمایش‌های بداهه در قرن ۱۶ در انگلیس با ظهور بزرگان عرصه نمایش چون شکسپیر، بن جانسن، کریستوفر مارلو پدید آمدند که ترکیبی بودند از حرکات نمایشی، رقص همراه با موسیقی که هنرمندان آن با پوشیدن لباس‌های عجیب که به‌طور استادانه‌ای طراحی شده بودند به هنرنمایی می‌پرداختند.[۱۲]

تئاتر کودک ونوجوان در ایران و تشکیل گروه‌های نمایشی و اجرا در مدارس و مهد کودک‌ها
کارگاه تئاتر کودک (بومرنگ) از پیش رویان تئاتر کودک ونوجوان در ایران با تولید نمایش‌های موزیکال ازسال ۱۳۸۴ و اجرای آن‌ها در آمفی‌تئاترهای ایران بخش خصوصی در تئاتر را توسعه داده و تولیداتش از پرمخاطب‌ترین تاترهای کودک ونوجوان بوده

هنرهای نمایشی شکلی از هنر است که برخلاف هنرهای پلاستیکی، هنرمند در آن با استفاده از بدن و فیزیکِ خود در وهلهٔ نخست و سپس بهره‌گیری از امکانات دیگر به خلق هنر خود می‌پردازد. اصطلاح «هنرهای نمایشی» برای اولین بار در سال ۱۷۱۱ در زبان انگلیسی برای مجموعه‌ای از هنرهای دیداری متکی به بازیگر مورد استفاده قرار گرفت.[۱]

هنرهای نمایشی شامل: انواع رقص، موسیقیِ زنده، اپرا، تئاتر (زنده و عروسکی)، سینما، شعبده‌بازی و تردستی، داستان‌گویی، نمایش‌های سیرک (بندبازی، معرکه گیری، کار با حیوانات و نمایش‌های پهلوانی) و سایر هنرهای مشابه است.

هنرمندانِ این نمایش‌ها با عنوان‌هایی چون: هنرپیشه، کمدین، رقصنده، شعبده‌بازان، نوازندگان و خوانندگان نام برده می‌شوند.

مقالهٔ اصلی: رقص

رقص معمولاً به حرکت‌های انسان که برای بیان یک حالت انجام می‌گیرد گفته می‌شود. رقص می‌تواند در یک محیط اجرایی، روحانی یا اجتماعی اجرا شود.
روز هنرهای نمایشی

به افرادی که به انجام رقص می‌پردازند رقصنده می‌گویند و به خودِ کنشِ رقص، رقصیدن یا رقص گفته می‌شود.

در فرهنگ معاصر ایرانی، رقاص لفظی است با بار منفی که به رقصندگان باشگاه‌های شبانه ازجمله رقص عریان عربی و رقص برهنهٔ غربی اطلاق می‌شود. به‌کار بردن این لفظ برای کسانی که حرفهٔ آنان نوعی از انواع رقص‌های هنری است ناپسند است.

انواع هنر رقص: رقص باله، رقص فولکلر، رقص بالروم، رقص آیینی.

مقالهٔ اصلی: اپرا

اُپرا آمیزه‌ای از موسیقی و تئاتر است تا حقیقت به تصویر کشیده شود. ازاین‌رو برای خلق آثار اپرایی باید در دو بخش موسیقی و نمایش آگاهی داشت تا بتوان پدیده‌ای درخور تحسین ایجاد کرد.

اپرا مجموعه‌ای است از هنرهای مختلف: موسیقی، ادبیات، فن بازیگری، طراحی صحنه، دکور و کارگردانی. اپرا از ارزنده‌ترین پدیده‌های جهان موسیقی است. طی چندین قرن، اپرا با تحولات فراوان، همه گونه رویدادها و سبک‌های موسیقی را تجربه کرد و به تکامل رسید.[۲]

آوازهای اپرا شامل دو قسمت است:

الف- گفت‌آواز خشک Recitatif Secco که آواز بدون ارکستر است و فقط با چند آکورد کوتاه همراهی می‌شود.

ب- گفت‌آواز همراهی‌شونده Recitatif accampagne که خواننده به همراهی ارکستر می‌خواند و بیشتر در اپراهای فرانسوی معمول است.

اگر عبارت «هرگاه A نقش B را برای C بازی کند یک نمایش شکل گرفته‌است» را برای تعریف نمایش بپذیریم وابستگی غیرقابل انکار هنرهای نمایشی به سه مقوله (بازیگر، نقش و تماشاگر) مشخص می‌شود.[۳] تئاتر در ساده‌ترین تعریف شکلی از نمایش است که علاوه بر این سه عامل وابسته به عوامل دیگری چون «محل نمایش، متن نمایشی، زمان اجرا و فرایند تولید تا ارائه دارد» با این تعریف نمایش‌های غیر داستانی در ردیف تئاترها قرار نمی‌گیرند.[۴]

تئاتر از کلمهٔ یونانی «تئاترون» به‌معنی تماشاخانه یا محل تماشا گرفته شده‌است و شامل انواع مختلفی چون نمایش زنده با بازیگر، نمایش‌های عروسکی، پانتومیم، تئاتر تلویزیونی، اپرا، باله، نمایش‌های موزیکال، نمایش رادیویی، نمایش‌های آیینی (به شرط داشتن ساختار روایی) و شکل‌های خاصی از نمایش‌های سنتی ملل و اقوام (برای نمونه: نقالی، پرده‌خوانی، نمایشنامه‌خوانی، تخت حوضی، تعزیه در ایران) و نمونه‌های متعدد دیگری است.

تئاتر امروزه ازنظر ساختار و شکل ارائه گستردگی فراوانی یافته و شکل‌های گاه بدیعی چون (تئاتر خیابانی، تئاتر محیطی، تئاتر مواجه، تئاتر پوچی و…) که برخی از آن‌ها در شکل اجرا و تعدادی نیز در ساختار نمایشنامه دست به نوآوری زده‌اند.[۵]

ریچارد فورمن، پیتر بروک، یرژی گروتوفسکی، خوان آکالایتیس، رابرت ویلسون، الیزابت لکامپت، پیتر سلارز، ژوزف اسووبودا، آندره سربن، آرین منوشکین و مارتا کلارک از جمله کارگردان‌هایی هستند که تئاتر را به گوناگونی شیوه‌ها و سیستم‌های ارتباطی آن تجربه کرده‌اند.[۶]

مقاله اصلی: سیرک

رومیان اولین کسانی بودند که واژهٔ سیرک را به‌کار بردند در آن زمان به محوطهٔ وسیعی که محل نمایش‌های مهیجی همچون اسب دوانی، آکروبات، مسابقه ارابه رانی و کشتی بود سیرک گفته می‌شد. نوع جدید سیرک از سال‌های ۱۷۰۰ میلادی آغاز به کار کرده‌است و در آن از شعبده باز، دلقک، آکروبات باز و همه نوع حیوان رام شده و حتی شیر و خرس هم استفاده می‌شود.[۷]

در اوایل قرن ۶ قبل از میلاد اولین حرکت‌های رسمی برای ایجاد سنت‌های نمایشی کلاسیک در یونان آغاز شد. نمایش‌های تراژدی و شادی‌نامه که ریشه در آئین‌های مذهبی یونان باستان داشتند شکل گرفت و با وجود نویسندگان بزرگی چون سوفوکل، اوریپید، آریستوفان و… به سرعت پیشرفت کرد. این سنت بعدها توسط رومی‌ها ادامه یافت و شکل کپی برداری شده‌ای از نمایش‌ها در روم همزمان باسایر نمایش‌های سرگرم‌کننده دیگر چون «گلادیاتور بازی» و «مبارزات خونین پهلوانی» پیشرفت کرد. همزمان شکل جدیدی از نمایش پانتومیم در روم به وجود آمد که نوعی از تئاتر بی کلام بود. با ظهور دین مسیحیت و رشد قدرت و نفوذ کلیساها برای مدتی هرگونه فعالیت نمایشی ممنوع و حرام دانسته شد. اما حرکت هنر نمایش هرگز به‌طور کامل متوقف نشد و اینبار در قالب نمایش‌های کارناوالی با موضوع «زندگی و آلام مسیح و حواریون» ونیز شکل جدیدی از نمایش‌های اخلاقی در فاصله قرون ۹ تا ۱۴ پدید آمد.[۸]

رنسانس در سال‌های ۱۳۰۰ از ایتالیا آغاز شد و در عرض سه قرن در سراسر اروپا انتشار یافت. به ندرت در دوره‌ای چنین کوتاه از نظر تاریخی، رخدادهای متعددی به وقوع می‌پیوندد. حال آنکه این قرن‌ها سرشار از تغییرات اساسی و فعالیت‌های بزرگ است. جهان امروزی نتیجهٔ همین فعالیت هاست، زیرا رنسانس پایه‌های اقتصادی، سیاسی، هنری و علمی تمدن‌های کنونی غرب را بنا نهاد.[۹]

دانش و هنر پیشرفتهای عظیمی در ایتالیای سدهٔ پانزدهم و شانزدهم به وجود آوردند. این احیای فرهنگی به رُنِسانس (یعنی نوزایش) مشهور شده‌است. دانشمندان، سرایندگان و فیلسوفانی ظهور کردند که با الهام از میراث اصیل روم و یونان با دیدگانی تازه‌تر به جهان می‌نگریستند. نقاش‌ها به مطالعهٔ کالبد انسان پرداختند و اعضای بدن انسان را به شیوهٔ واقع‌گرایانه‌ای نقاشی می‌کردند. فرمانروایان ساختمان‌ها و کارهای بزرگ هنری را سفارش دادند. این عقاید تازه بزودی در سراسر اروپا گسترش یافت.[۱۰]

در تاریخ هنر معمولاً دوران رنسانس را به این مراحل، بخش می‌کنند:[۱۱]

در این دوران شکل‌های جدیدی از هنرهای نمایشی مانند کمدیادلارته و باله که گونه‌ای رقص نمایشی بود به‌وجود آمدند.[۱۳]
اولین بالماسکه‌هاو نمایش‌های بداهه در قرن ۱۶ در انگلیس با ظهور بزرگان عرصه نمایش چون شکسپیر، بن جانسن، کریستوفر مارلو پدید آمدند که ترکیبی بودند از حرکات نمایشی، رقص همراه با موسیقی که هنرمندان آن با پوشیدن لباس‌های عجیب که به‌طور استادانه‌ای طراحی شده بودند به هنرنمایی می‌پرداختند.[۱۲]

تئاتر کودک ونوجوان در ایران و تشکیل گروه‌های نمایشی و اجرا در مدارس و مهد کودک‌ها
کارگاه تئاتر کودک (بومرنگ) از پیش رویان تئاتر کودک ونوجوان در ایران با تولید نمایش‌های موزیکال ازسال ۱۳۸۴ و اجرای آن‌ها در آمفی‌تئاترهای ایران بخش خصوصی در تئاتر را توسعه داده و تولیداتش از پرمخاطب‌ترین تاترهای کودک ونوجوان بوده

پیام روز ملی هنرهای نمایشی که در سال ۹۸ به قلم محمد علی کشاورز نوشته شده در اولین اجرای سال جدید مجموعه تئاتر شهر و در نمایش «ملاقات» به صورت نمادین قرائت شد.

خانه موزه خیمه‌شب‌بازی ایران به مناسبت «روز ملی هنرهای نمایشی» امروز چهارشنبه (هفتم فروردین) میزبان علاقه‌مندان است.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در پیامی به مناسبت «روز ملی هنرهای نمایشی» ضمن تبریک این رویداد، تئاتر را هنری دانست که بذر آگاهی و جامعه‌اندیشی را می‌پراکند.

محدوده خیابان استاد شهریار، پارک دانشجو و محوطه تئاتر شهر در «روز ملی هنرهای نمایشی» از ساعت ۱۶:۳۰ شاهد جشن محیطی و شادپیمایی خواهد بود.

سیدمحمدمجتبی حسینی، معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در پیامی به مناسبت فرا رسیدن «روز ملی هنرهای نمایشی» تاکید کرد این روز، زمان سزاواری است که به ستایش رنج‌های هنر تئاتر و نکوداشت دسترنج هنرمندان آن برخیزیم.روز هنرهای نمایشی

به مناسبت روز ملی هنرهای نمایشی که برای دومین سال همزمان با روز جهانی تئاتر برگزار می‌شود، دوشنبه و سه‌شنبه – ۶ و ۷ فروردین – ویژه‌برنامه‌‎هایی در محوطه تئاتر شهر برپا شده است.

همزمان با اولین روز ملی هنرهای نمایشی در ایران برخی سالن‌های نمایشی در تعطیلات نوروز میزبان علاقه‌مندان به تئاتر و همچنین میهمانان نوروزی می‌شوند.

اداره کل هنرهای نمایشی جزئیات برنامه‌های نوروزی و برنامه ویژه «روز ملی هنرهای نمایشی» (نوروزِ نمایش) را اعلام کرد.

به گزارش ایسنا به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، این اداره کل با آغاز به کار تماشاخانه‌های دولتی در ایام نوروز و تدارک برنامه‌ای با عنوان «نوروزِ نمایش» در روز هفتم فروردین ۹۸ برابر با «روز ملی هنرهای نمایشی»، سال جدید را آغاز خواهد کرد.

امسال نامه‌ای از طرف اداره کل هنرهای نمایشی به ادارات کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان‌ها و دفاتر انجمن هنرهای نمایشی ارسال و در آن پیشنهاد شد که ویژه‌برنامه «روز ملی هنرهای نمایشی» در سراسر کشور با اولویت آغاز اجرای عمومی آثار نمایشی در نوروز و همچنین تدارک برنامه‌ای در روز هفتم فروردین ۹۸ با سرفصل‌های مشخص در دستور کار استان‌ها قرار گیرد.

در تهران تماشاخانه‌های تابع اداره کل هنرهای نمایشی اعم از مجموعه تئاتر شهر، تماشاخانه سنگلج و تالار هنر فعالیت خود را از روزهای ابتدایی فروردین آغاز خواهند کرد. برنامه مجموعه تئاتر شهر، تماشاخانه سنگلج و تالار هنر به شرح زیر است:

مجموعه تئاتر شهر در سالن اصلی خود از چهارشنبه هفتم فروردین به ادامه میزبانی از نمایش «ملاقات» به نویسندگی فردریش دورنمات با ترجمه، طراحی و کارگردانی پارسا پیروزفر می‌پردازد. این نمایش هر روز ساعت ۱۹:۳۰ روی صحنه خواهد رفت.روز هنرهای نمایشی

تماشاخانه سنگلج نیز با دو نمایش «طریقه حکومت گجرخان» و «وقایع اتفاقیه» از دوشنبه پنجم فروردین میزبان علاقه‌مندان خواهد بود.

«طریقه حکومت گجرخان» به نویسندگی مجید امرایی و با کارگردانی مشترک مجید امرایی و احسان ملکی از تاریخ ذکرشده، هر روز ساعت ۱۹:۳۰ اجرا می‌شود. «وقایع اتفاقیه» به نویسندگی علی موسویان و کارگردانی شهرام عبدلی نیز از همان تاریخ، هر شب ساعت ۲۱ روی صحنه می‌رود.

تالار هنر هم نمایش «ساعت هشت در کشتی» را از سه‌شنبه ششم فروردین روی صحنه خواهد داشت. نمایشی به نویسندگی آلریچ هاپ با ترجمه حسین فدایی‌حسین و طراحی و کارگردانی مریم کاظمی که هر روز ساعت ۲۰ اجرا می‌شود.

در روز هفتم فروردین همزمان با «روز ملی هنرهای نمایشی» ویژه‌برنامه «نوروزِ نمایش» در شهر تهران به شرح زیر خواهد بود:

ملاقات و عید دیدنی با هنرمندان پیشکسوت و صاحب تجربه، جشن محیطی و شادپیمایی در «روز ملی هنرهای نمایشی» که از ساعت ۱۶ در محدوده خیابان استاد شهریار، پارک دانشجو و محوطه تئاتر شهر برگزار می‌شود و شامل بخش‌هایی نمایشی نیز هست.

بخش‌های نمایشی این شادپیمایی عبارتند از اجرای آئین اقوام ایرانی، اجرای نمایش‌های نوروزی (نوروزخوانی، خیمه‌شب‌بازی، گروه حاجی‌فیروزها، عروسک‌های بابا نوروز و ننه سرما)، اجرای دو نمایش خیابانی به نام‌های «عید اومد، بهار اومد» و «حاجی فیروز و بابانوروز»، حضور عروسک‌های غول‌پیکر، نقالی توسط مرشد حسین زارعی، ضرب زورخانه توسط مرشد خرمی و خواندن پیام «روز ملی هنرهای نمایشی» توسط داود فتحعلی‌بیگی، و آغاز به کار نمایشگاه اسناد تئاتر ایران در مجموعه تئاتر شهر.

دیگر برنامه اداره کل هنرهای نمایشی در نوروز و همزمان با «روز ملی هنرهای نمایشی»، اجراهای فصلی تئاتر خیابانی در سراسر کشور است. به همین منظور در تهران از هفتم تا ۲۸ فروردین محوطه تئاتر شهر هر روز از ساعت ۱۷ میزبان علاقه‌مندان به تئاتر خیابانی می‌شود. اسامی این نمایش‌ها و زمان اجرای هر کدام از آن‌ها در قالب خبری مستقل ارائه خواهد شد.

«روز ملی هنرهای نمایشی» از سال ۹۶ در تقویم رسمی کشور به ثبت رسید و امسال ویژه‌برنامه‌های این روز با عنوان «نوروزِ نمایش» برگزار خواهد شد. روز چهارشنبه ۲۲ اسفند پوستر «روز ملی هنرهای نمایشی» که توسط سعید رضوانی طراحی شده بود در منزل استاد محمدعلی کشاورز رونمایی شد.

انتهای پیام

به گزارش باشگاه خبرنگاران پویا به نقل از روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، شهرام کرمی در این پیام ضمن تبریک این روز، تقارن «روز ملی هنرهای نمایشی» با نوروز ایرانی را جلوه قابل تامل، زیبا و خجسته‌ای دانست و آن را به عموم خانواده بزرگ هنرهای نمایشی ایران تبریک گفت.

در متن پیام شهرام کرمی آمده است:

«در طول تاریخ و زندگی پرفراز و نشیب بشری میراث‌های کهن و ماندگاری وجود دارد که برای ستایش اندیشه و ایمان و رمز و راز آفرینش و پروردگار این جهان هستی و قدرت و وجود انسان است. هنر تئاتر میراث بزرگ بشری این جهان بوده که در طول دوران مختلف و درکشورهای صاحب فرهنگ و ادبیات و تاریخ به ظهور رسیده است. نویسندگان، مشاهیر و هنرمندان بزرگ تاریخ با خلق آثار ماندگار یادگارهای شایسته این هنر را برای حفظ و یا ارتقا هنر تئاتر صرف کرده‌اند.

 آن‌چه ما اینک به آن رسیده‌ایم جلوه یک هنر باشکوه است که به عنوان هنرهای نمایشی  می‌شناسیم. این هنر به عنوان یک موهبت فراگیر و اثر بخش و از همه مهم‌تر «ضروری» در این جهان هستی جلوه دارد. در سرفصل و رویدادهای مهم فرهنگی هر سرزمین، هنر تئاتر نمود و جریان ارزشمند و فراگیر دارد. تئاتر در هر سرزمین و دیار به تناسب آئین و مراسم بومی و سنتی، رفتار و فرهنگ اجتماعی و باور و مذهب جامعه شکل گرفته است. این هنر در ستایش انسان به عنوان اشرف مخلوقات این زمین تبلور داشته و وقایع و اشکال آن روایت یک زندگی پرفراز و نشیب است. هنر تئاتر یک روش و زبان برای انتقال اندیشه و عصیان و یا تردید و باور و ایمان انسان در ستیز و یا تعمق در طبیعت و جهان و هستی بوده و یک جلوه خلاقانه برای تفکر و شناخت و آگاهی را در جهان ایجاد می‌کند. هنر تئاتر در ستایش جاودانگی بشر به عنوان یک فصل خداوند است تا اندیشه و تفکر را به عنوان پایه و اساس این هنر و اصلی‌ترین قابلیت آن بشناسیم.  از سال ۱۹۶۱ روز جهانی تئاتر مصادف با ۲۷ مارس و ۷ فروردین به عنوان یک رویداد ارزشمند بشری در تقویم جهانی ثبت شده تا بزرگداشت این میراث کهن در سراسر دنیا فرصتی باشد تا به تاثیر و تقابل و ارزش آن و ضرورت ترسیم گذشته و آینده آن پرداخته شود و حالا در ایران اسلامی با پیشینه پرافتخار و تاریخی هنرهای نمایشی این سرزمین، از گذشته تا امروز «روز ملی هنرهای نمایشی» را یک فرصت برای معرفی و تقدیر و ترسیم این میراث ماندگار می‌دانیم.

آن‌چه در ستایش قدمت و جایگاه این هنر در این سرزمین مهر و ایمان است با یادگار و جلوه‌های باشکوه هنر نمایش ایرانی و اسلامی. این روز فقط متعلق به هنرمندان این رشته نیست. «روز ملی هنرهای نمایشی» ستایش اندیشه و جلوه‌های باشکوه رفتاری و فرهنگ و تاریخ این ملت پرافتخار است که هنرهای نمایشی آئینه و تبلور این وجوه پرعزت و ماندگار خواهد بود. خانواده هنرمندان تئاتر روایت‌گر واقعه و تاریخ و هویت مردمان این سرزمین مهر و ایمان ایرانی و اسلامی هستند.روز هنرهای نمایشی

اداره کل هنرهای نمایشی تقارن «روز ملی هنرهای نمایشی» با نوروز ایرانی را جلوه قابل تامل، زیبا و خجسته می‌داند و به همه خانواده بزرگ و پرافتخار هنرهای نمایشی این روز را تبریک عرض می‌نماید. امید است با همراهی و حمایت همیشگی مخاطبان به عنوان سرمایه همیشگی این هنر و متولیان فرهنگی و هنری و مسئولان روزهای درخشان اصحاب نجیب و پرتلاش این هنر رقم خورده و روایت هنرمندان آن بازتاب ایثار و مهر و ایمان و شکوه فرهنگ این سرزمین ایرانی و اسلامی باشد. 

۷ فروردین روز ملی هنرهای نمایشی است که امسال و همزمان با این روز، جشنی تحت عنوان «نوروزِ نمایش» در سراسر کشور برگزار می‌شود.

 

انتهای پیام/

به گزارش تابناک جوان به نقل از فارس، محمدعلی کشاورز، هنرمند پیشکسوت تئاتر  و سینمای کشورمان پیام روز ملی هنرهای نمایشی در سال ۹۸ را نوشت. در این پیام آمده است: 

 «هنر تئاتر مثل نسیم روح‌بخش بهاری، نوید عشق و امید این زندگی است. تئاتر خوشبختی را برای ما رقم می‌زند. من خدا را برای داشتن این موهبت بزرگ شاکر هستم. حالا که به گذشته فکر می‌کنم احساس خوشبختی می‌کنم. برای داشتن آن‌چه ثروت این زندگی است. یکی از سرمایه‌های بزرگ من هنر تئاتر است. با این هنر لحظه‌های شیرین و غمگین را تجربه کردم. با این هنر در برابر من آئینه‌ای جلوه شده که لحظات واقعی این حیات را در آن می‌بینم.

با هنر تئاتر قصه بلند این زندگی، برای من روایت شیرینی شده که در جوانی سال‌های دور را تجسم کرده و حالا گذشته را مثل یک آسمان آبی پشت کوه‌های بلند می‌بینم. شوق آفتاب و شور چیدن ستاره و درک دریا و حس پرواز، همه و همه رویایی است که در جهان صحنه با تمام جان جویا شدم. این‌ها خیال نبود بلکه لحظه‌های شیرین بود که من با نفس و نگاهم حس کردم. جادوی بزرگ زندگی که معنی تئاتر را برای من زنده کرد.

من پر از خاطرات این لحظه‌های زندگی هستم. نقالی و مجلس تعزیه و تخت حوضی و عروسک‌های خیال‌انگیز خیمه‌شب بازی تجسم هنر ایرانی است که یادگار دور روزگار مردمان من است. شادی و غم زندگی را در صحنه‌های تئاتر دیدم. جایی که در تاریکی سالن نمایش با یک واقعه و صحنه، جهان دیگر را تجربه کردم.روز هنرهای نمایشی

من بارها آدم دیگری شدم. اسم دیگری داشتم. شخصیت‌های دیگر را زندگی کردم. اشخاصی که دوست داشتم و یا دوست نداشتم اما امکان بودن آن‌ها را پیدا کردم. این فرصت بزرگی بود تا حسرت‌ها و رویای زندگی را در کالبد دیگری جست‌وجو کرده و معنای بودن را با جسم و رفتار و کلمات دیگری کشف کنم. این‌ها سرمایه بزرگ زندگی من، محمدعلی کشاورز است.

من برای زندگی این جهان بسیار خوشبخت و پرافتخار بودم که توانستم هنر تئاتر را داشته باشم. لحظات شیرین زندگی من مدیون این هنر بوده و کف‌زدن و نگاه مهربان و احترام مردم ستایش من نیست. مردم مرا برای هنر بزرگ و جاودان زندگی تشویق کرده تا حالا با افتخار «روز ملی هنرهای نمایشی» را جشن بگیریم.

من، محمدعلی کشاورز عضو کوچک خانواده تئاتر روز ملی هنرهای نمایشی را در تقارن با نوروز باستانی تبریک عرض کرده و برای هنرمندان و جوانان و علاقه‌مندان و مخاطبان مهربان که سرمایه بزرگ این هنر هستند بهترین را آرزو دارم. این روز نوروزِ نمایش است که لحظات همه ما را بر صحنه بزرگ زندگی می‌سازد. همراه با نوروز ایرانی و در آستانه نوشدگى و زایش طبیعت، نیک‌ترین پندار را براى مردمان پاک دیارمان بر صحنه‌هاى پویاى نمایش سرزمین مهر، جان می‌بخشیم. باشد که چراغ این خانه  به همت و همراهى اهالى‌اش از هر سن و سیاق هر سال و هر روز پر فروغ‌تر گردد.

«روز ملى هنرهاى نمایشى» را به تمام اهل این سراى مهر شادباش مى‌گویم و از پروردگار توانا نیک‌ترین فرداها را براى این هنر شریف و مردمان پاک‌سرشت میهن آرزومندم.»

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگلیش) معذور است.

روز هنرهای نمایشی
روز هنرهای نمایشی
0

بیشتر بخوانید بیشتر بدانید  چگونه میتوانیم به اتریش مهاجرت کنیم؟

Related posts

Leave a Comment

ml>